Ég er talin þrjóskari en andskotinn og viðurkenni það fúslega að það er mjög erfitt að snúa mér þegar ég hef bitið eitthvað í mig. Flestir sem reyna að sannfæra mig um eitthvað annað en það sem ég held fram (nema þeir sem hafa skothelda sönnun fyrir því) enda oftast á því að hrista hausinn og labba í burtu.
Það er aðeins "ein" sem mér reynist rosalega erfitt að rökræða við....og oftast tapa ég þeim rökræðum. Það er þessi bölvaða undirmeðvitund sem er svo ótrúlega sannfærandi.... þegar hún segir ,,hva, eitt lítið súkkulaði stk. eyðileggur ekkert átakið þitt" eða ,,hvernig væri nú að slappa svolítið af og fá sér einn bjór og sígó" eða ,,æj, förum í göngutúr á morgun". Það fer svakaleg orka í þessa baráttu. Þá er bara að setja upp boxhanskana og berjast.
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
1 ummæli:
Já, það er þessi bévítans hin hlið á manni. Þessi sem maður vill svoooo sjaldan kannast við. Ég kalla hana stundum aumingjann í mér því það er sú hlið af mér sem er alltof góð við mig :(
Þessi eilífa barátta er eins og þú segir svakalega orkufrek... en þetta venst...
kveðja,
Lena
Skrifa ummæli